ผู้ผลิต-ส่งออกจึงต้องเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันด้วยการวิจัยและพัฒนา (R&D) การสร้างแบรนด์และเพิ่มมูลค่าให้กับสินค้า และมองหาเซกเมนต์ของตลาดให้ชัดเจน อีกทั้งยังต้องบริหารจัดการโลจิสติกส์และซัพพลายเชนให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยในการบริหารจัดการตั้งแต่ในเรื่องของจัดซื้อ การวางแผนการผลิต การนำเข้าวัตถุดิบ การผลิต การส่งออก ขนส่งสินค้า กิจกรรมต่างๆ ทั้งที่อยู่ภายในองค์กรและนอกองค์กร ซึ่งประกอบด้วยสิ่งที่ควบคุมได้และควบคุมไม่ได้

ทำอย่างไรกับสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ อย่างเช่นเรื่องของพายุ แผ่นดินไหว ภัยธรรมชาติต่างๆ ปัญหาก่อการร้าย ที่ส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานของธุรกิจ เหล่านี้จะต้องมีวางแผนเพื่อจัดการความเสี่ยงที่อาจจะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ

ส่วนกิจกรรมที่ควบคุมได้ คืออยู่ในวิสัยที่สามารถรับรู้และจัดการได้ โดยการใช้เทคโนโลยีหรือไอทีที่ทันสมัยเข้าช่วยเพื่อให้เกิดความรวดเร็วและถูกต้อง ซึ่งแนวโน้มการดำเนินธุรกิจทุกรูปแบบหลีกหนีไม่พ้นในการลงทุนเรื่องเทคโนโลยี

เพื่อให้เกิดประสิทธิภาพการบริหารโลจิสติกส์และซัพพลายเชนสูงสุด การลงทุนด้านเทคโนโลยีจึงจำเป็นต้องดำเนินควบคู่กันไป ยิ่งแนวโน้มการจัดซื้อในอนาคตต่อไปจะเป็นรูปแบบเอาท์ซอร์สมากขึ้น ไม่มีซัพพลายเออร์ ไม่มีสต็อค ทุกคนมองไปที่ลูกค้าปลายทางเมื่อมีความต้องการเข้ามา ทุกส่วนที่เกี่ยวข้องในซัพพลายเชนสามารถรับรู้ข้อมูลซึ่งกันและกันแบบรีลทาม การเติมเต็มสินค้าจะเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ

ซัพพลายเออร์ จึงกลายเป็นผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย และถึงขั้นยกระดับเป็นพันธมิตร (Business Alliance) ไม่ใช่เป็นเพียงแค่ผู้ผลิตวัตถุดิบและส่งสินค้าตามคำสั่งอีกต่อไป

การแข่งขันในธุรกิจทุกวันนี้ ท่านจึงต้องค้นหาและใช้จุดแข็งเพื่อจับโอกาส และปรับตัวให้พร้อมต่อสู้กับการแข่งขันในอนาคต